i tak dalej

2012-01-23T08:16:00.001-08:00

Chciałabym powiedzieć, że jestem na Ciebie zła, ale złość na Ciebie już mi przeszła. Jestem smutna. Jestem smutna na Ciebie – to nie brzmi. Nie chcę mówić ‘jest mi przykro’, ponieważ przykro może mi być, gdy pęknie szyba, albo gdy umrą kwiaty i gdy dzieje się wszystko co złe naraz, a wśród tego wszystkiego jesteś Ty. Chciałabym mówić konkretnie o Tobie. Dziś wszystko powiązane z Tobą mnie zasmuca.

jestem smutna na Ciebie

2012-01-23T07:40:00.001-08:00

.
jego ego

2012-01-18T07:41:00.000-08:00

No chyba zwariowałam.

Mam dwa tygodnie wolnego, które spadły ot – z nieba. Oczywiście planowałam sobie, ze pojadę sobie tu, a może tu, ale im bliżej tego jestem – tym mniej tego chcę. 450km stało się dla mnie za dużą odległością, przy czym zanim tu przyjechałam jednym ciągiem pokonałam dystans dwudziestokrotnie większy. Moje życie zatrzymało się na jednej z islandzkich wsi – brzmi cudownie, prawda? No dobrze, tylko, ze moje życie się zatrzymało.

Dla mnie to wielki kryzys, ale spróbuję ten kryzys wykorzystać na swój sposób i tak oto zacznę wędrować wśród nici, ucząc się szyć na drutach.

No chyba zwariowałaś.

2012-01-08T10:39:00.001-08:00

torcik robię

obiad robię

i mam ambicję by kiedyś zrobić obiad, który będzie smakował Sebastianowi.

smutne jest życie żony szefa kuchni.

2012-01-07T13:22:00.000-08:00

nie zbliżam się do ludzi, bo to dla mnie masochizm

2011-12-31T05:27:00.000-08:00

specjalnie sypiam do godziny dwunastej:zerozero w dni wolne od pracy, żeby móc obudzić się i zobaczyć ten kąt w porannym świetle.

uszczęśliwiam się od rana

nasze Silfubraut

2011-12-11T10:52:00.000-08:00

i jestem szczęśliwa

2011-11-08T12:32:00.000-08:00

SIĘ

odmieniam

PRZEZ

przypadki

/kiedy

CIĘ

nie ma

wszystko się zmieniło

zmieniło się niewiele

2011-07-28T14:34:00.000-07:00

odbijam się od ścian
ściany odbijają się ode mnie
we mnie
przeze mnie

dobijam się do drzwi…

2011-07-26T15:17:00.000-07:00

Ostatnio z Miszą preferujemy nocne spacery. Właściwie to ja preferuję, a Misza opornie, bo opornie włóczy się przy mojej prawej nodze. Szwędamy się to tu to tam, odwiedzając jezioro i niedokładnie oświetlone uliczki, wypalając dzienny przydział tytoniu, a na sam koniec pożerając jabłko. Właściwie to Misza pożera, a ja opornie, bo opornie wyjadam swoją powinność.

zostawiamy ślady dla śmieszności zabawy

2011-07-21T12:59:00.000-07:00

mam przeczucie, że już tu nie wrócę

2011-06-29T10:34:00.000-07:00

you're not enough good
you're not enough good
you're not enough good

2011-06-22T13:29:00.001-07:00

wszystko jest takie dalej i tak

czuję się jakbym była nigdzie, przez to jak bardzo blisko jestem

2011-05-10T11:46:00.000-07:00

tramwaje wirują w tańcu na placu teatralnym

2011-04-18T07:02:00.000-07:00

jak tu in

ty

mnie

2011-04-14T12:43:00.000-07:00

z twojej strony to tylko rozrywka
a ja cała czuję się taka rozerwana

w strzępkach
taka

2011-04-10T11:17:00.000-07:00

już niedługo koniec. koniec wszystkiego.

wiem, że zostanę sama z tym końcem na końcu, bo wszyscy na studia, z marzeniami, planami i w ogóle... Wszyscy gdzieś.

a ja nigdzie. i to wszystko dlatego, że chcę wszędzie.

i to wszystko dlatego

dla tego

2011-04-06T08:27:00.000-07:00

wszystko dobrze

2011-03-29T11:27:00.000-07:00

mi nie
my

się

2011-03-16T12:20:00.000-07:00

d ł u g a noc bez Ciebie
d r u g a noc bez Ciebie

odbija się echem
odbija się echem

/przyspieszonym oddechem/

2011-03-07T12:53:00.000-08:00

roz/stroje

na/stroje

jestem nagą agatą

wy/strój się, agato

2011-03-03T14:02:00.000-08:00

wrz|ask
trz|ask

me me me

2011-02-23T11:00:00.001-08:00

ciała

2011-02-14T12:04:00.000-08:00

jazda - zgrzYT

2011-02-14T11:54:00.000-08:00

c z u j ę . z a ... D U Ż O

2011-01-25T08:17:00.000-08:00

nie będziemy płakać nad rozlanym mlekiem

bywa my

2011-01-12T12:36:00.000-08:00

Kafka, Kafka, Kafka

2010-12-18T12:02:00.000-08:00

/ z przystanku na rapaka /

2010-11-26T07:33:00.000-08:00

sypiam

| się

wysypiam

z TOBĄ

przy TOBIE

/ ta jesień jest bardzo łas/kawa /

2010-10-26T07:18:00.000-07:00

kiedy już

ludzie wyblakną

a mój living room ulegnie redukcji

będzie jesień

/ jest jesień /

2010-10-08T12:41:00.000-07:00

Dwie kobiety z okresem siedzą na ławce i palą.

ciekną

siedzą

płoną

(i nie wiemy co ze sobą zrobić)

2010-10-02T09:40:00.000-07:00

Zawsze po rozmowach z M. dostaję wylewu myśli z przerzutami (i choć to dwie inne choroby, chyba

I dlatego muszę pisać i ładować, szybko, żeby do…trzec’)

Wsiadając do tramwaju,

zauważam tylko krótkościętą dziewczynę, nie zwracającą uwagi na otłm ją ARTmoves; kobieta po prawej, w obcisłym golfie w panterkę, wygląda bardzo drapieżnie, szczególnie w puchatej kurtce narzuconej nań (panterka musi mieć ciepło); światło jarzeniówki dociera do mnie zbyt mocno; tandetne cytaty na szarych przestrzeniach tramwaju; mrużenie oczu.

Chciałabym tylko dopowiedzieć w tym momencie kilka zdań, chociaż to nie-w zbędne. Mimo to

kartki, o których mówiłam mogą być wertowane częściej i szybciej, czuję.

obserwuję i mówię o.

Na moje plecy patrzą, bo/wiem (? dysponują dostrzeganym obszarem, przez co ciągle tak się garbię i kurczę. Ja si ę ęę

I nie i tak tak i znów nie. Za szybko spad A.

2010-09-27T05:29:00.000-07:00

dłoń oko dłoń oko

serce ściska

jak liścia ściska

szeleszczy

mruczy

i piszczy

pod wpływem siły

dłoni oka dłoni oka

AŁA

2010-08-23T13:16:00.000-07:00

a przy edycji postów opcja: usuń na zawsze

2010-08-12T13:14:00.000-07:00

too much love in too little time

jakie to zabawne, że wszystko dzieje się tak szybko i tak… tak krótka jest teraźniejszość, a przyszłość taka długa

2010-08-11T11:24:00.000-07:00

a powiem Ci, że ja
się kurwię i wkurawiam
jednocześnie

i nie mam nic do powiedzenia jak na ten moment, po prostu się brzydzę

wszystki/ego

2010-08-05T12:11:00.000-07:00

[ na dodatek robi się tu bardzo intymnie, osobiście i zbyt śmiało, a to niedobrze ]

2010-08-05T12:08:00.000-07:00

obses/ja

może to są sesje obsesji, krótkotrwałe, obsceniczne sesje /ja

2010-07-27T12:54:00.000-07:00

był taki dzień

2010-07-18T03:48:00.000-07:00

denerwuję się tylko niepotrzebnie
tracę nerwy

i dla

mnie nie

ma

i się
nie

2010-07-16T13:31:00.000-07:00

mam jednak coś z baby, że jak mi smutno to
gotuję

dziś powitałam się z mamą, tatą, psem
i wzięłam się

do garów

2010-07-09T07:32:00.000-07:00

chciałabym
po prostu

wykluczyć parę spraw
odkluczyć im drzwi
wyjściowe

2010-07-08T12:48:00.000-07:00

chodź, popływamy w muzyce

i w ogóle

chodź...

2010-06-19T11:42:00.000-07:00

psychopsy

2010-06-13T14:32:00.000-07:00

mam padaczkę zmysłów i pomysłów

/wybacz/

2010-06-08T10:00:00.000-07:00

call me

podobno czar z czasem pryska

erekcja

może i podczas

pod/czas

nadal jednak tkwię w tym nad/czasie

bez erekcji czy nawet delikatnych podnieceń

2010-05-24T13:29:00.000-07:00

i nie wiem czy iść w przód, ani w którym momencie się cofnąć

2010-05-17T10:16:00.000-07:00

tak mówiSZ: „Ziemia ci będzie kulą u nogi.”

bo widzisz, zdałam sobie sprawę,
że Ziemię można całą objąć,

w rzeczywistości
niezbyt pospiesznym krokiem wykonanym
na rękach
bądź ręką wyciągniętą „po amerykańsku”
czy chociażby unosząc się na wodzie
odpychając od niej rękoma

więc widzisz, zdałam sobie sprawę, że
w rzeczywistości
Ziemię można ująć rękoma

a ja mam ręce
dwie ręce

w pełnej podzięce dla cywilizacji wymachuję rękoma, staję na nich i wołam histerycznie, że kurwa, wszystko jest możliwe

2010-05-09T13:37:00.000-07:00

"Codziennie chodzę po mieście i wymacuję stopami nowe słowa o odpowiednich połączeniach."

// Ścianka

2010-04-20T07:56:00.000-07:00

przyznam

ja się zmuszam do chillout’u i luzu jako-takiego

2010-04-12T11:35:00.000-07:00

Wszystko jakby zamilkło, chowając się w skupieniu. Nawet toruńska Szeroka street jakby spokojniejsza, i krzyki i kurze opadły. Nie ma staromiejskiego gwaru.

Nie wiesz co zrobić. Ja też nie wiem. Ale za tydzień już wszystko będzie dobrze, tak mówią (nie będzie, no przecież). Tylko przyzwyczaimy się do świadomości kilku osób nieobecności. Tylko.
Ale życie toczy się dalej, cóż zrobisz, przecież my mamy życie. Jeszcze.

2010-04-06T10:39:00.000-07:00

2010-03-27T07:39:00.000-07:00

jużżżżż...

2010-03-22T09:07:00.000-07:00

Nic nie gra. Wszystko wypadło z rytmu mimo, że nuty zapisane czytelnie. Przyzwyczajam się do nieklarowności myśli, do niemożliwości ich ogarnięcia.
Pewna jestem jednego, jednego tylko… że wszystko już bezsensu, że wszystko, ten nadmiar iii... ech wie co jeszcze

Zbierz się

2010-03-13T06:18:00.000-08:00

Sama już nie wiem.

Roztrząsam i rozrywam wszystkie zdania na pojedyncze słowa. Próbuję je ogarnąć (są tak chaotyczne… układają się w zdania niezbyt poprawnie), ale tak trudno. Już nawet nie wiem, czy te wyrazy to moje, czy nie/me.
Plącze mi się język, w jakieś dziwne kształty układa się. I to już nie alkohol, no nie, nie… To po prostu nieumiejętność.

Jestem już jak Rhoda pani Woolf, naśladująca innych, bo samą sobą być nie jestem w stanie. Zupełnie straciłam i zatraciłam „ja”. Gdzie jestem? Może to zbyt duża ilość otaczających mnie osób, a może po prostu wstyd. Tak, raczej wstyd. Nie potrafię być sobą, przyznaję się otwarcie. Jestem każdym po trochu. Dlatego gnębi mnie ta moja otwartość, niczym dzisiejsze drzwi. Nie wiem, już, naprawdę nie wiem…

2010-03-10T02:52:00.000-08:00

Uwieram. Coś mnie-

we mnie uwiera i gryzie swoją obecnością.

Ale chyba nie…

Psy najgłośniej szczekają o piątej

nad

ranem.

To fakt niepodważalny. Sama nie wiem, czy to chłód, czy może świeże,

zupełnie

nowe powietrze. Jak nowo

narodzone dziecko, które

wyjściu z łona matki drze się

w niebogłosy, biorąc pierwsze łyki

wietrza.

Nowego, jak

by. Jestem wiecznie rodzącym się dzieckiem.

2010-03-05T05:45:00.000-08:00

Tyle, tyle, mo tyle tyle… wypadają z ust, białe, ciepłe, puchate, rozpływają się w powietrzu, zmieniają kolor pod wpływem światła… Mo tyle tyle… Tyle Was mam w płucach, ukochane, piątkowe, wieczorowe… I w ogóle...

/laura, skrawki wiosennych promieni i papierosy w chełmnie/

2010-02-28T08:37:00.000-08:00

Kolory straciły swój smak, a smak stracił swój kolor. To niewybaczalne, ten lęk i niechęć do wiosny. Lecz mówisz mi, żeby żyć teraźniejszością, czy jakoś tak, podobno masz racje.

To miasto, moje miasto. Tyle mi obiecało. I nic i nic.
Most jest taki zimny, a moje usta takie ciepłe. Czekanie. Czeka/nie…

Wiesz, ja żartowałam. To był bardzo głupi żart, właściwie to był zupełnym rewersem rzeczy/wistości. Tak naprawdę cała ta chora egzystencja, niby moja, składa się z tęsknot i oczekiwań. Ze stania w miejscu i obracania głowy w każdą stronę – wy/patrywania.

To był głupi żart, racja.

2010-02-21T07:48:00.000-08:00

nie wiem co z tego będzie

chyba nic

obecnie nie odnajduję prawdy ani równowagi w jej braku. Nie rozgraniczam własnych pragnień między tym co robię a co robić chcę. To całkiem zabawne gubić i miotać się niczym w obłąkaniu. W obłokach. Mgła, mgła. Mogła. Mogłaby. By być… Jest cacy, jak sądzisz. Ja nie sądzę. Po prostu jest, po prostu musi być

jest określony cel

no

2010-02-16T09:34:00.000-08:00

To niewygodne i krępujące, w zupełności. Trudno jest się jakoś wykręcić, znaleźć porządny dylemat by wywiązać się, czy nawet rozwiązać. Jeszcze mnie to nie razi i nie brzydzi, choć bliska jestem emocjonalnym erekcjom. I nie z podniecenia, lecz z gniewu do siebie samej /jestem uległa, poległa i nie potrafię wstać /

Może to nie jest dobre wyjście, alę walę /to/

2010-02-10T06:54:00.000-08:00

duszno mi tak, tak duszno…

tlenu pragnę, szukając go namiętnie niczym ryba brutalnie wyciągnięta z wody. miotam się i zginam w pół bądź ukośnie, próbując nabrać stworzonego dla mnie samej powietrza.

tego tlenu, tego powietrza nie ma. nie ma Cię. Cię nie ma.

2010-02-06T04:36:00.000-08:00

rajski gdańsk

taki chłodny, a jednak rajski

2010-02-03T10:51:00.000-08:00

nieład artystyczny w moim łbie, kurwa

nie mam nawet ochoty na przelanie czy wyrzyganie go na kartkę albo płótno

2010-01-30T00:35:00.000-08:00

Nie bawi mnie to, już. Jeśli kiedykolwiek.

Poruszam się w rytm muzyki, której nie ma. Myślę o połowie kota, której nie upchnęłabym do szklanki (jego wielkość to jakiś absurd, mimo, że pół) i próbuję rozniecić drżenie w kieliszku, który jest suchy jak pustynia na mych ustach. I oczy mam ciepłe. W rzeczy samej moje oczy są najcieplejszym obiektem mojego ciała. Westchnienia. Trzymam się jakiejś idiotycznej poręczy, muru, który nie pozwala mi ode jść. Nie, nie, nie. Przywarłam do muru, przyklejając się oburącz. Drży wszystko w swej całej niebieskości, którą czuję i widzę nad wyraz, wręcz. Zimno, zimno, zimno. Skurcz.

Mam lęki niepojęte i rzygać mi się chce myśląc i śliniąc się.

Pieprz, pieprz, pieprz. Wdychamy pieprz.

2010-01-26T03:39:00.000-08:00

Jest tak zimno, że nawet żyć się nie chce. Mróz przywarł do naszych policzków do tego stopnia, że ogrzanie powietrza wydaje się niemożliwością. Zimno, zimno, zimno – to przecież już normalność.

W ogóle… czuje się zupełnie wyprana, szukając własnych atutów podczas dokonywania czynności codziennych takich jak np. ściąganie skarpetki jednym palcem u nogi.

Co za bezsens.

2010-01-23T01:28:00.000-08:00

Nie wiem już co powiedzieć, a czego nie mówić w ogóle. Wydaję zatem dziwne, przerywane dźwięki, ni to mruczenie, ni to pisk by nie popaść w ciszę czy dźwięk.

Wszystko się jakoś toczy, no przecież.
Nie pozwalam też sobie zwariować, trzymając się czego tylko popadnie, niczym poręczy zbawiennej.

Nie będę stwierdzać, że nic mi nie obiecano, bzdura. Bowiem obiecano, że będzie dobrze i, choć jest to pojęcie względne, to prawdopodobnie z każdego punktu widać jak nie-za-dobrze jest.

2010-01-10T02:02:00.000-08:00

mówisz: „trzysta sześćdziesiąt pięć”. to nic nie da. znów znajdziemy się w tym samym punkcie z tą samą miną i niezbyt zabawną myślą. to nic nie da. to tylko roczne wakacje. to nic nie da. nasze życie to nieustające wakacje.

/pojękiwania/

2009-12-17T11:42:00.000-08:00

i po bólu
wróciły moje presje. już nie eks.moje presje

bezsensu wszystko, nawet ten bezsens

/ tyle się zmieniło, że nawet nie można mówić, że nie zmieniło się nic /

cała się trzęsę, już nawet nie z zimna, już nawet nie wiem. chcę tylko stąd wyjechać, jak najszybciej. to drażniące miasto, chyba mam cię dość

no to pa

2009-12-16T06:00:00.000-08:00

chyba polubię zimę (tą czy tamtą, to bez znaczenia) i papierosy i w ogóle wiesz…

poszłabym na most. tak dawno tam nie byłam. no chodźmy, no… tam wszyscy ludzie są tacy mali i tak daleko

jeszcze jesienna bielsko-biała, takie ciasne i zimne to miasto

2009-12-12T04:01:00.000-08:00

Sypiam już normalnie, co nawet mnie cieszy. Już nie godzina druga, czy trzecia w nocy, czy nawet całodobowy brak snu. Bowiem teraz wyczekuję 23 by ułożyć się pod kołdrą w pionie czy poziomie /wszystko zależy od perspektywy postrzegania/

Nauczyłam się spać.

Co prawda podwojona ilość przespanych godzin nie powoduje lepszego życia, czy chuj wie co miało to dawać, ale staram się, no staram. No.
Nadal jednak jestem sobą, co przecież nie cieszy zbytnio, ale…

chyba już i tego nie potrafię

2009-12-09T04:25:00.000-08:00

no i jeszcze

samobójcze skłonności po dziadku
dziadków dwóch, więc umiera razy dwa

razy dwa

tak se nucę

2009-12-06T01:26:00.000-08:00

jeny, jeny

Nieumiejętnie oddycham tym stanem, of kurs. Nawet nie wiem, czy i z tym mi nie do twarzy bo obecnie czekam tylko na wtorek, czy poniedziałek, a może czwartek albo środę lub piątek, ważne to? Nieważne. Liczy się to, że od wtedy ma być z górki. Podobno.

PS.
Całkiem, czy niecałkiem lecz ja za tym nie ciągnę. Jednak skoro nalegasz... Niech będzie, że robię i zrobię to dla Ciebie.

I wszystko jasne, kurwa.

2009-11-30T10:41:00.000-08:00

nie czuję tego świata

kiedyś było inaczej (to było bardzo bardzo kiedyś, kie dy ty…)

2009-11-22T13:38:00.000-08:00

Podobno są czasowniki, które piszemy z nie łącznie, ponieważ bez nie tracą swoje właściwie znaczenie, bądź nic nie znaczą.

Raz, dwa, trzy – nie to Ty!

2009-11-19T11:34:00.000-08:00

wszystko płacze

2009-11-13T15:06:00.000-08:00

i znowu mił ość

/czerwony/

zmieszałam wszystkie kolory na jednej palecie, zdajesz sobie sprawę z tego ile mam teraz miłości

2009-11-13T15:02:00.000-08:00

i mił ość

/biały/

2009-11-12T14:21:00.000-08:00

mił ość

/niebieski/

2009-11-02T14:10:00.000-08:00

Pamiętasz, mówiłeś: „Ty wracasz każdej wiosny”. Nie wiem, dlaczego tak się bałam, nie, przecież nie mogłam powiedzieć, że Ty nawet nie wracasz i nie odchodzisz, że Ty cały czas jesteś i tylko wiosną jakoś tak bardziej…

Teraz to już gówno prawda.
Przeholowałam, zapewne, gubiąc się w plątaninie uczuć.

Nie będzie już mrużenia ciemnych oczu w radości.
Obieram wszystkie słowa i kroje jak kartofle, dziwiąc się samej sobie, że wypełnia mnie taka ilość spokoju. Nie wiem, może gdyby to zdarzyło się miesiąc temu ryczałabym i krzyczała w szale. Coś mnie jednak trzyma i całą tą sytuację rozpatruję jak kompozycję na 1/3 moich emocji, reszta to zjawiska których mogą się uczepić. Irytuje mnie ten spokój.
Pora odmówić sobie Ciebie bezwzględnie, no przecież.

Niech zdarzy się, kurwa mać, jakiś cud. Przecież cuda się zdarzają.

2009-10-27T11:34:00.000-07:00

Moje życie składa się z wyobrażania sobie rozmów z Tobą. Stwarzam tematy, czasem prowadzę w nich prym, nawet słyszę Twoje odpowiedzi, gdzieniegdzie. Oczywiście wolę Twoje zamyślenia, jak schylasz głowę, i robisz lekki ruch lewej nogi w tył. Odsuwasz tylko stopę, a potem patrzysz na miejsce w którym była. Lekkie poruszenie porządku gleby stwarza Ci większe poczucie bezpieczeństwa niż mój wzrok. Ja to rozumiem.

Nic się jakoś nie składa, rozpada, tylko. Buduję wszystko na wzór wierzy Babel.
Sztaluga częściej służy jako wieszak na kurtkę, a aparat zajmuje krępująco puste miejsce na półce. I nic a nic.

2009-10-23T08:57:00.000-07:00

krótka opowieść o początkach początku

Trzask prask – słychać dzwonek kończących się lekcji. Wybiegam zatem ze szkoły, jak tylko szybko się da. Skręcam i zakręcam w przyprószone deszczem uliczki. Nieśmiało otwieram toporne brązowe drzwi i pytam: „gdzie?”. Wchodzę do pomieszczenia nr 20, spotkam tam panią L, która oświadcza mi, że nie jest osobą, której szukam. Kieruje do Sali. Zmieniam więc korytarz, którym idzie się tam właśnie. Pukam do drzwi, chociaż to zupełnie zbędne, bo w harmidrze nikt nie słyszy stuków. Są tam jacyś młodzi ludzie i… pan T. Ma okulary jak Peter Sallers, stoi w zamyśleniu. Podchodzę i pytam czy jest kim jest. On nawet nie patrzy i odpowiada twierdząco. Mówię Mu po co tu w ogóle jestem, że w ogóle tak i tak. Nadal na mnie nie patrzy i każe iść za sobą. Pokazuje mi miejsce na którym siadam. Siada obok mnie. Nadal nie patrzy mi w oczy i może w ogóle na m-nie. Pyta, czy już kiedyś próbowałam, stwierdzam, że różnie to bywało, krążyło się wokół tego, ale w zasadzie to nie. Informuje, jak było, jak będzie. Zaczyna o tym co będzie ze mną, że jakoś na pewno i że mnie nie zostawi, że mam przyjść we wtorek i coś wymyślimy. Dziękuję Mu zatem i wychodzę. Znowu otwieram te drzwi, wychodzę pod deszcz, wlokę się do domu przechodząc przez zakorkowane miasto. Nasiąkam deszczem, nadzieją i własną obecnością.

Podczas rozmowy pan T. zadał mi tylko dwa pytania i ani razu na mnie nie spojrzał.

2009-10-21T14:20:00.000-07:00

Lubię się przemieszczać, noce spędzać w pociągach i odsypiać je na lekcjach. Lubię weekendy na drugim końcu Polski, ten ciężar powrotu i lekkość przyjazdu. Stukoty, szumy i piski. Wszystko jakoś biegnie do c e l u

/uczę się tego od Was, po ciągi/

/widzisz, już lepiej, już sama używam słowa „lubię” i nawet mi to lekko idzie/

Jak dobrze że nic a nic mnie tu nie trzyma. Już nic a nic

2009-10-14T10:35:00.000-07:00

jeszcze wrzesień, jeszcze morze z Vilczkiem

(naszły filmy na siebie, także jest pół morze-pół Rumunia)

(zdjęcia zrobił Vilczek)

2009-10-05T09:43:00.000-07:00

jestem bardzo smutnym człowiekiem

hahaha : D

2009-10-02T08:17:00.000-07:00

Jak smakują andruty? Jak cała podstawówka, która nimi pachnie. Długa kolejka do sklepiku szkolnego, a w niej co druga osoba mówiąca do magicznego okienka „andruty”, podając kilka groszy. To była uciecha. Strata całej przerwy żeby tylko zdobyć kilka chrupiących kół, kilka sekund, może minuta rozkoszy.
Przypominam sobie dzień, kiedy do naszego sklepiku przywieźli andruty w kolorze różowym. Każdy chciał je mieć! Kolor andrutów odbijał się wtedy od pożółkłych ścian korytarza i ich świeży zapach mieszał się ze smrodem z toalet i dusznym aromatem kaw z pokoju nauczycielskiego.
Albo kiedy kupiłam sobie andruty i Norbert mi je połamał i pokruszył. Płakałam rzewnie. Żaden okruszek nie oddawał smaku andrutów w całości. Gryzienie kawałków to nie to samo co w wgryzanie się w obręcz.
Od tego czasu nie lubię Norberta, od tego czasu nie lubię też andrutów.

/ czasem wpadam w szał, chcę dużo powiedzieć, więc pisze często, cokolwiek tylko byleby... /

2009-09-30T12:05:00.000-07:00

Czasem myślę, że jestem ładnai

i czasem ktoś zrobi mi zdjęcia.

I tak to wtedy wygląda.

/ jeszcze z sierpniowych gór /

Wszystkie zdjęcia popełnił Krzysztof Łapka za co chwała mu!

2009-09-24T13:11:00.000-07:00

to znowu wraca.

Czas gdzie Ty nie-Ty [chociaż nie-Ty trwa już od lat paru, mogłabym się wreszcie przyzwyczaić]

Coś ze mnie ucieka i chowa się pod te liście w parku, no wiesz, ja z nimi spadam z tego drzewa [jestem jak liść, co cieszy się zielenią, gdy wiosna, gdy mówisz]

Budzą mnie szare poranki – nadranki, mgliste nawet między blokami. To jesień, jesień przecież. Ta upragniona a ta najtrudniejsza. I Chopin, i papierosy i kawa i chleb czerstwy z krzywo pokrojonym pomidorem bo od samego poranka brakuje sił. Wypadnie z rąk jeszcze wiele szklanek i talerzy tej jesieni, i wiele kartek się podrze, książek zgubi, tak przecież zawsze.
Gubię się w słowach, widać to, słychać. Ty, Ty, Ty. Ty-lko Ty-le. Widzisz? Słowa Ty-kają jak wskazówki zegara.

/ podejdź, zbliż się, choć trochę, troszeczkę, milimetr, centymetr, po prostu troszeczkę… /

bywam na skraju załamania nerwowego

( budzę się rano, jeszcze przed śniadaniem, w oczach sufit i oczy w suficie, a palce brną przez żebra kaloryfera. Brną do bólu. Plączą się miedzy wgięciami, zgięciami, przerwami. I boli i jeszcze, a wzrok tak statyczny i tak… nie-my )

2009-09-24T12:45:00.000-07:00

Bywa ciężko kiedy mieszka się w trzech a nawet czterech miejscach na ziemi. I to tak dosłownie, już nawet nie w wymysłach. Teraz jest już normalnie, tylko Toruń – Gąsawa – Gąsawa – Toruń. Jednak lepiej mi żyć w pośpiechu i rozjazdach, nie mam czasu wtedy wołać za jakimś miejscem. Odbijać i zbijać się jednocześnie.

Jutro tylko mała podróż po Canona i jakoś odetchnę. Zaplanuję sobie najbliższy miesiąc i będzie spokojnie.

to by było na ty-le.

2009-09-13T11:17:00.000-07:00

I te poranki - nadranki, jakoś mi dobrze jechać całkiem samotnie tramwajem, gdy jeszcze buro na ulicach.

Lubię, kiedy chłód jest taki specyficzny i tak niebiesko, a światło /się/budzące takie ostre, takie zimne i powietrze jakby inne [mocniej kłuje w nozdrza]. Mogę tak wiecznie, częściej niż codziennie, tylko, ty-lko…

zrymuj mi się szybko, sam widzisz, że liryczniejemy sobie
na przekór

[ trzeba tylko złapać się siebie jak jakiejś poręczy zbawiennej i trzymać wieki wieki ]

(nie panuje nad tutejszym pożeraczem jakości zdjęć)

2009-09-12T09:33:00.000-07:00

Chciałabym już Canona, jesień i spokój.

Jakoś trudno brzmi, że mi trudno, ale nic a nic innego nie jestem w stanie powiedzieć. Zmuszam się do naciskania migawki, bo ciągle coś podkłada mi nogę, a ja chcę brnąć i brnąć przez tą przestrzeń ciężką.

I niech psix wreszcie pokaże swoje możliwości. Tak boli, kiedy światłomierz przestaje działać, a skurcz łapie gdy wyciąga się film z koreksu, na którym zdjęcia są gdzie[nie]gdzie. Jest tak niepewny, że czasem zostawiam Go w domu i biorę tylko mateuszowego Canona.

Boję się, boję, ale przecież uda się, no przecież razem zawsze się udaje.

2009-09-05T11:01:00.000-07:00

To nawet nie było na raz, na dwa, na trzy. Chwila, moment, telefon: „Jutro będę”, odpowiedź: „Dobrze, do zobaczenia”. Był cudowny Wrocław, co mi się tak ciągle marzy, a później już góry tu góry tam. Poranek zawsze trudny, wiadomo. Dnie w równym tempie dobijały końca. Ale przecież były te wschody i zachody słońca. Nie, do rutyny jeszcze nie doszło, choć przebijała błonę niecodzienności. Dobrze mi tak było, oj dobrze. Bo przecież Czechy, Czesi i czeski.
Minęło.

/bardzo konkretnie/

por anki

nie patrz prosto w Słońce

tu tu właśnie

czeskie fragmen ty

Maryś karmi kozy, gdzieś w Czechach

Józef!

dach co go tak ukochałam

mocne zabawy nocne [do Śnieżki droga długa, jeszcze, ale dziś chyba dojdziemy]

2009-09-04T11:35:00.000-07:00

zrobiłam to!

2009-07-30T02:42:00.000-07:00

„Śpij, mówię, śpij, kiedy gotuje się czajnik i jego tchnienie, dobywające się jednym obłokiem z dzióbka, gęstnieje coraz bardziej. Tak samo życie wypełnia mi żyły. Tak samo życie przelewa się przez moje ciało. Tak samo coś popycha mnie naprzód, aż wreszcie mogłabym krzyknąć, przesuwając się poprzez dnie, otwierając okna o świcie i zamykając je o zmierzchu: „Już dość. Jestem przepełniona naturalna pomyślnością.”

/ V. Woolf "Fale" /

Siedzę w tym łajnie już od kilku dni. Trzeba coś zrobić, chociaż każdy krok taki niepewny, boję się, że będzie za bardzo do przodu i wiesz, roztrzaskam się jak ta szklanka.

Nie, tu nie będzie słychać trzasku.

2009-07-29T12:44:00.000-07:00

Moje serce słabnie. Coraz częściej i mocniej czuję ból, gdy krew uderza w zastawki. Za dużo było uniesień przez ostatnie pory roku. Już sama Twoja obecność powoduje, że tak bardzo kurczy się moja świadomość, a podświadomość pobudza serce i samą siebie też. Za dużo biło i za często, znacznie. Wiem, że gdy znowu Cię zobaczę, wzmoże się ruch krwi w obiegu, tętnice się powiększą i moja bluzka zadrży.
Ale nie zobaczę Cię tak szybko.
Tak bardzo, bardzo…

A zdjęcie? Zdjęcie najpiękniejszej książki jaką kiedykolwiek przeczytałam (i gdy ją czytam to serce też bije jakoś szybciej, tak pięknie wtedy). To był maj i zakurzone regały - tak mi się ksiązka V. Wolf nawinęła i teraz czasem ją poskubię, bo każde zdanie jest piękne i zniewalające, i każde powinno być oddzielnie zapamiętanym cytatem. Mogłabym tak wieczność, wiesz, Chopin, „Fale” i jakoś tak…

2009-07-15T12:29:00.000-07:00

inaczej być nie mogło

http://w399.wrzuta.pl/audio/7ZpkL5eI1Ti/wariacje_goldbergowskie_-_glenn_gould

2009-07-12T11:30:00.000-07:00

masz usta w takim rozkroku
że ja Ci z nich nuty czytam

napluć na pięciolinię, przeczytałam z niej dobrze, długo czytałam, rozumiem już już.

będzie dobrze, no przecież. utonę lekko, zachłysnę się. właściwie to będę tonąć tyle, tyle, żeby trwać w ciągłym zachłyśnięciu, tak żeby w ogóle, wiesz, nic a nic o Tobie. tak bardzo dobrze będzie, lekko, wolno. nareszcie!

2009-07-09T10:43:00.000-07:00

dwa tygodnie po śmierci Jacksona umiera kura

2009-07-09T00:55:00.000-07:00

spadnie wszystko i runie, bo cegły już wyciągają z muru

2009-07-06T01:45:00.000-07:00

tak mi

2009-07-04T07:17:00.000-07:00

nie potrafię żyć w tym świecie, taka prawda

http://koralikowapanna.wrzuta.pl/audio/6IL4kCewS0k/george_dorns_screams_-_circles